Mark Van Renterghem (74), oud-leraar bio en aardrijkskunde (dbz 1974-2004), streed voor de natuur en op het laatst tegen een aberratie ervan

We weten het, een cliché, “keihard van buiten maar met een hart van koekenbrood”, en in de persoon van Mark, toch waar. Mark Van Renterghem was hard voor de ‘goede zaak’, er moest orde zijn, met schema’s geleerd worden, het geheugen diende getraind. Hij durfde nog veeleisend te zijn. En ja, dat was er volgens sommigen soms over, daar kwam soms protest op. Zelf pakte ik het anders aan, elk in zijn stijl, met zijn middelen, maar met appreciatie voor elkaar. Niet slecht dat de jeugd variatie krijgt. Krakend was hij niet. Hij gaf graag stof tot discussie. Mark is het type leraar dat men zich herinnert. Hij was een figuur! Na zijn eerste jaren in Congo, stond hij op DBZ van 1974 tot 2004. Hoewel hij podia en openlijke lof schuwde, kon zijn persoonlijkheid niemand onberoerd laten. Ook was het zeer duidelijk dat hij sterk het woord kon voeren als het paste en moest. Zijn afscheidsspeech sneed. Je kon een muis horen lopen voor dat pleidooi voor structuur en discipline. Het applaus was even hard als de stilte ervoor.

DBZ

Mark kon zeer kritisch zijn over DBZ, maar hij was en bleef wel metterdaad overtuigd van de kwaliteit van de mensen die er les gaven en de waarden van don Bosco. Vijf van zijn zes kinderen (Katrien niet, het was nog niet gemengd toen) liepen immers school op DBZ. Mark was dankbaar voor de fond die ze er kregen. Hij herhaalde steevast dat het hun in staat heeft gesteld schitterende resultaten te halen in hun hoger onderwijs.

Fumeurs

Mark zal herinnerd worden als een die-hard (maar helaas toch) roker. Hij hielp bij de uitbouw en interieurafwerking van het beruchte salon ‘het fumeurken’, het laatste bolwerk waar op school (in België?) nog gerookt kon worden. Dat verbond diverse mensen. De fumeurs van het fumeurken werden een sterke informele groep. Mark bekrachtigde hun band door de organisatie van een “boterhammen met gekapt in het park”, zijn tuin. Hij pakte er niet mee uit, maar Mark timmerde mee aan menig toneeldecor en repareerde de biljarten en de kickers in de vakantie.

Mister Smile

Zo begroette hij mij altijd. Met zíjn even brede glimlach, alsof hij zijn eigen naam aan mij gaf. Een stille verstandhouding. Noem het salesiaans optimisme – zouden zijn tenen hier krullen? God en Pieter Wullaert weten dat lachen ’s morgens kan irritant zijn voor iemand met een ochtendhumeur. Niet zo bij Mark, die, hoewel een notoir scepticus, toch ontwapend werd door een glimlach. Een babbel met Mark was een opkikker, het was aanporren en relativeren tegelijk.

Congo

Zijn band met Congo was sterk. Die geldt blijkbaar voor iedereen die daar les gaf. We noemen lukraak bv. Rik Biesmans, Frans Van Parijs… Voor een lokale viering van 50 jaar Indépendance van RDC in 2010 waren we bij hem te gast. Niet alleen met raad, maar ook met de daad steunde hij ons. Hij heeft het daarna nog gewaagd: een reis à la recherche de son temps au Congo. Hij bracht er nog kort verslag van uit, maar hij zou ons later nog eens alles in geuren en kleuren uitvoerig vertellen. Het is er niet meer van gekomen.
Steeds meer blijven we de laatste tijd achter met losse einden … maar in het land van de gedachten, dat is waar onze vrienden zoals Mark echt verder leven.