Larissa stond midden in het leven, ook het schoolleven, waar ze vol de kans tot zelfexpressie te baat nam met speciale werken die je nooit onberoerd lieten en getuigden van diepgang en innerlijk bezig zijn. Onvatbaar is het hoe Larissa ons en haar nabestaanden heeft verlaten… Zwaar valt het ons, maar oneindig veel zwaarder valt het de familie en vrienden om daarmee om te gaan. Wij wensen troostend eelt op hun ziel.

Aan Larissa zelf heb ik nooit les gegeven, maar wel aan haar betreurde verscheurde papa Peter, een talent, aan haar zachte broer, aan de broers van Peter, Dieter en Wouter, een van de aangenaamste leerlingen uit mijn loopbaan. Op websites troosten, het is tastend pogen, maar dat we diep proberen mee te voelen, moge blijken … Goh, is verdriet wel deelbaar met woorden of überhaupt?

Regendruppels voelen, stralen van de zon, armen open, armen toe, we moeten het blijven doen en bewust blijven gewaar worden … ook al vraag je je af, in een toestand van ‘mijn handen slapen’ of armen die omarmen het zware gevoel wel kunnen wegnemen?